در حالی که میلیون ها مسلمان افغانستانی – اعم از شیعه و سنی- همانند سال های گذشته، روز عاشورا و نام و یاد و اهداف و آرمان های جاودانه و همیشه زنده حسین ابن علی(ع) و فرزندان و یاران پاکباز ایشان در کابل و سراسر افغانستان را گرامی می داشتند، یزیدهای نوعی، یکبار دیگر در برابر این خون خروشان و همیشه جاری و جاودانه حسینی، کین توزانه ایستادند و با سامان دادن حمله ای انتحاری، ده ها شهروند شیفته و شیدا و عاشق عاشورا و مکتب سرخ حسینی را به شمول زنان و کودکان، آماج حمله وحشیانه قرار داده و بیش از 50 شهید گلگون کفن را به کاروان هر روز فزونی یابنده مکتب سرخ حسینی، ملحق کردند و بیش از 160 تن دیگر را مهر سرخ ماندگاری و همراهی با پیام و فریاد زینبی زدند.

حوادث روز عاشورای 1433 قمری در کابل بی سابقه بود. گروه های زیادی از پیروان مذاهب بزرگ اسلامی، این عمل ننگین را محکوم کردند و نسبت به پاکیزگی شهدای پرشمار آن، شهادت دادند.
رییس جمهور کرزی نیز به رسم معمول، این عمل را محکوم کرد و آن را به دشمنان مردم افغانستان نسبت داد.

حتا طالبان هم آن را محکوم کرده و به خارجی ها نسبت دادند که به زعم این گروه، به دنبال ایجاد تنش های مذهبی در افغانستان هستند.
به نظر می رسد، همگی نگران یک چیز هستند: خدشه پذیر شدن وحدت مثال زدنی مسلمانان افغانستان.

در طول تاریخ افغانستان، همواره این دستگاه های استبدادپیشه سیاسی بوده اند که با ایجاد خفقان و اختناق، حتا امور دینی و اعتقادی مردم را نیز محدود و منحصر به فرق خاصی می کردند‌؛ وگرنه هیچیک از پیروان مذاهب اسلامی در احترام به معتقدات یکدیگر و نیز در محبت و مهرورزی و عشق به اصول اعتقادی مشترک اسلامی، مشکلی نداشته اند.

نمونه روشن این مدعا را می توان در همین فاجعه امسال عاشورا در زیارتگاه منسوب به حضرت ابوالفضل(ع) دید. شماری از شهدای این فاجعه، از برادران اهل سنت بودند. روز چهارشنبه- فردای حادثه- مردم کابل – اعم از شیعه و سنی- پیکر شهیدی را تشییع کردند که گفته می شود مربوط به برادران اهل سنت و اهل استالف؛ ولسوالیی در شمال کابل بوده است. او تنها 14 سال داشته و در خیابان ها نان فروشی می کرده است.

عاشورا همواره محور وحدت و یکپارچگی امت اسلامی بوده است. بسیاری از برادران اهل سنت در این روز بزرگ، به اهدای خیرات، روزه گرفتن و زیارت اهل قبور می پردازند.
بارگاه منسوب به حضرت علی(ع) در مزار شریف افغانستان، از سوی برادران اهل سنت با عشق و بدون هیچ دستمزدی و تنها به خاطر مهر و محبت به اهلبیت(ع) اداره و تولیت می شود.
...و صدها نمونه دیگر از این دست؛ اما دشمنان به دنبال چه چیزی هستند؟ آنها نمی توانند افغانستانی را شاهد باشند که همه قومیت ها و مذاهب اسلامی در آن به صورت مسالمت آمیز و صلح جویانه، زندگی می کنند.

در این میان اما نباید ناگفته گذاشت که دولتمردان افغانستان نیز تقصیرهای نابخشودنی دارند. دولت از وحدت، همدلی و همگرایی ملی و اسلامی مردم افغانستان، هیچ استفاده سودمند و ثمربخشی انجام نداده است.
تمام تلاش دولتمردان، ایجاد شکاف و نفاق و افتراق و چندگانگی و تقسیم بندی های رنگ باخته قومی و قبیله ای و سمتی بوده است.

مردم افغانستان، محورهای مشترک فراوانی برای ساختن یک افغانستان صلح آمیز و امن و با ثبات دارند و مطمئنا حل بخش بزرگی از مشکلات امروز افغانستان در توجیه درست این محورهای مشترک در جهت ایجاد هماهنگی و همگانگی های بیشتر میان طیف های مختلف قومی، تباری و مذهبی، امکان پذیر می شود؛ اما با دریغ و درد که همه این زمینه ها به صورت بی رحمانه ای قربانی فزون طلبی ها و امتیازگیری های شخصی رهبران قومی از یک سو و انحصارگرایی ها و کامجویی های سیاسی دولتمردان از سوی دیگر می شود.

نتیجه این امر نیز مسلما این خواهد بود که همه روزه مردم افغانستان، تابوت های عزیزان خود را که گروه گروه طعمه گرگ های خون آشام شبکه های جاسوسی بیگانه می شوند، بر شانه برند.